maandag 7 juli 2008

De laatste roker



Sinds 1 per juli 2008 het rookverbod in horecagelegenheden is ingegaan, staat W.F. Hermans' verhalenbundel 'De laatste roker' (1991) weer sterk in de belangstelling. Ik heb het boek niet in de kast staan, maar herinner me dat Hermans voorspelde dat oudjes die stug door bleef roken, in de toekomst opgepakt zouden worden, in busjes opgesloten en afgevoerd. Waar Hermans zich toen nog van de stijlvorm van de hyperbool bediende, komt zijn toekomstvisioen zeventien jaar later aardig in de buurt van de realiteit. Toch is het wel plezierig: als er niet gerookt mag worden kom je als ex-roker ook niet in de verleiding (want roken is een verslaving waar je mijns inziens nooit helemaal van afkomt) en 's avonds ga je na een avond café- of restaurantbezoek weer met frisse kleren naar huis. Het blijft echter jammer dat de romantiek van het roken de afgelopen jaren geofferd is aan een gezondheidscultus die voor het laatst zijn hoogtepunt beleefde in de jaren '30.

The winner takes it all

Het Spaans en de Spanjaarden beginnen steeds meer terrein te winnen in Europa. Was Spanje jarenlang de meest populaire vakantiebestemming, nu wordt ook het Spaans ingevoerd op veel middelbare scholen (veelal ten koste van de klassiekere cultuurtalen Frans en Duits) en om de landslide compleet te maken wint Spanje het EK voetbal en wordt Roger Federer verslagen door Rafaël Nadal. Laatste bericht: Nu is ook de Tour de France gewonnen door een Spanjaard.

maandag 12 mei 2008

Het seksisme van Ilja Leonard Pfeijffer

In Vrij Nederland van deze week schreef de Vlaamse schrijfster Kristien Hemmerechts een pamflet tegen het (mannelijk) seksisme in de literatuur. Als een van de voorbeelden hiervan noemt ze de Zuid-Afrikaanse schrijver J.M. Coetzee, die in zijn roman Disgrace beschrijft dat zijn romanpersonage het het liefste met een (natuurlijk veel jonger) hoertje doet, omdat die 'quiet and docile' is. Nu valt er op het commentaar van Hemmerechts nogal wat af te dingen. Zo heet de roman van Coetzee niet voor niets Disgrace en vind ik dat je in de literatuur niet moet verdoezelen dat oudere mannen het graag met veel jongere vrouwen doen en die soms het liefste 'quiet and docile' hebben.
De aanval die Ilja Leonard Pfeijffer op 9 mei in nrc.next op Kristien Hemmerechts opende, vond ik echter van weinig smaak getuigen. Niet alleen beweert hij dat Hemmerechts vooral roem vergaard heeft door de weduwe te worden van de dichter Herman de Coninck (iets dat voor haar net zo min opgaat als voor Connie Palmen), ook denkt hij dat zij als vrouw van in de vijftig 'elke mannelijke schrijver zijn lustgevoelens [zal] ontnemen.'
Nu weten we uit één van zijn eerdere columns dat Ilja Leonard Pfeijffer de voorkeur geeft aan een veel jongere, uit Oost-Europa geïmporteerde schone. Gelukkig voor hem dat zij (zoals veel andere vrouwen) geen moeite heeft met een oudere man, die bovendien beschikt over een steeds vettere (bij mannen heet dat 'machtiger') buik.

vrijdag 9 mei 2008

Mouldy old dough


Een van mijn favoriete televisieprogramma's is 'Homes under the hammer', elke werkdag tussen 11.00 en 12.00 op BBC 1, gepresenteerd door het immer vrolijke duo Lucy Alexander en Martin Roberts (zie foto).
In 'Homes under the hammer' worden per aflevering drie mensen gevolgd, die een huis kopen op een veiling, meestal omdat het huis op de gewone markt geen kans maakt. Het aardige van het programma is dat die huizen vrij vaak op instorten staan en dat Lucy of Martin een paar weken later langskomen, om te zien of het huis inmiddels is omgetoverd in een paleis of niet (dit laatste vaak tot schaamte van de kopers die meestal van alles van plan waren).
De redactie van 'Homes under the hammer' weet bij elk filmpje wel een toepasselijk muziekje te vinden. Een van de meest hilarische afleveringen was die waarin een wegrottende bouwval werd opgeluisterd met het nummer 'Mouldy old dough' (1972) van de groep Lieutenant Pigeon, te zien onder de volgende link:
Don't miss it. You've never seen anything like this before!

maandag 28 april 2008

Ongewenste intimiteit





Dit kan wat mij betreft echt niet: de hele wereld ongevraagd je roomblanke borsten in het gezicht smijten. Op de tweede foto zie je dat bij Angela zelf het kwartje inmiddels ook is gevallen.

Uitspraken

UITSPRAKEN
laten zich van tafel vegen,
wegdrukken, verstikken
in geruststellende omarmingen.
Toch hebben zij
het langste leven en
het laatste woord.

- Hanny Michaelis

Hamer en Bril

Na het lezen van een column van Martin Bril (zie: www.martinbril.nl/archief/2008/04/vrouw_en_lampen.html) krijg ik zowaar een beetje te doen met Mariëtte Hamer. Zij is een vrouw die, zoals de meeste vrouwen van middelbare leeftijd, tobt met haar gewicht. Verder heeft ze een wat norse uitstraling en geen natuurlijke flair. Dat kan in je voordeel werken als het in het belachelijke wordt getrokken (bijvoorbeeld in het geval van Ien Dales), maar over het algemeen wordt er van vrouwen in de politiek verwacht dat ze er goed uitzien en niet onzeker overkomen. Dat laatste probeert Mariëtte niet te doen, maar omdat ze het probeert, is het ook weer niet helemaal echt.
Maar nu over de column van Martin Bril. Daarin staat een aantal genadeloze observaties. Zo wordt Mariëtte Hamer door iemand anders vergeleken met een lampenkap, iets dat Bril 'cru en oneerbiedig' vindt, maar toch te leuk om niet op te schrijven. Zo'n beeld blijft hangen. Vervolgens merkt Bril op, dat mw. Hamer 'een schril soort socialisme voorstaat, zeg maar: zoals zij er zelf uitziet' (dit is een parafrasering en geen volledig correct citaat), om vervolgens de genadeklap toe te dienen: vanwege haar uiterlijk kan het fractievoorzitterschap van Hamer nooit een succes worden.
Zou het zo zijn? En zou het uiterlijk van een vrouw bepalender zijn dan dat van een man? Ik ben bang van wel. Mannen als Martin Bril, Hugo Borst en Jan Mulder, die allen al lang over datum zijn, schijnen immers nog steeds succes te hebben bij de vrouwen. Het zou ook wel eens zo kunnen zijn, dat het de vrouwen zijn die hun sexegenoten het hardst vallen over hun uiterlijk. Een man heeft er waarschijnlijk geen problemen mee om een biertje te drinken met Mariëtte en haar eens flink hard op haar schouder te rammen.