maandag 7 juli 2008
The winner takes it all
Het Spaans en de Spanjaarden beginnen steeds meer terrein te winnen in Europa. Was Spanje jarenlang de meest populaire vakantiebestemming, nu wordt ook het Spaans ingevoerd op veel middelbare scholen (veelal ten koste van de klassiekere cultuurtalen Frans en Duits) en om de landslide compleet te maken wint Spanje het EK voetbal en wordt Roger Federer verslagen door Rafaël Nadal. Laatste bericht: Nu is ook de Tour de France gewonnen door een Spanjaard.
maandag 12 mei 2008
Het seksisme van Ilja Leonard Pfeijffer
In Vrij Nederland van deze week schreef de Vlaamse schrijfster Kristien Hemmerechts een pamflet tegen het (mannelijk) seksisme in de literatuur. Als een van de voorbeelden hiervan noemt ze de Zuid-Afrikaanse schrijver J.M. Coetzee, die in zijn roman Disgrace beschrijft dat zijn romanpersonage het het liefste met een (natuurlijk veel jonger) hoertje doet, omdat die 'quiet and docile' is. Nu valt er op het commentaar van Hemmerechts nogal wat af te dingen. Zo heet de roman van Coetzee niet voor niets Disgrace en vind ik dat je in de literatuur niet moet verdoezelen dat oudere mannen het graag met veel jongere vrouwen doen en die soms het liefste 'quiet and docile' hebben.
De aanval die Ilja Leonard Pfeijffer op 9 mei in nrc.next op Kristien Hemmerechts opende, vond ik echter van weinig smaak getuigen. Niet alleen beweert hij dat Hemmerechts vooral roem vergaard heeft door de weduwe te worden van de dichter Herman de Coninck (iets dat voor haar net zo min opgaat als voor Connie Palmen), ook denkt hij dat zij als vrouw van in de vijftig 'elke mannelijke schrijver zijn lustgevoelens [zal] ontnemen.'
Nu weten we uit één van zijn eerdere columns dat Ilja Leonard Pfeijffer de voorkeur geeft aan een veel jongere, uit Oost-Europa geïmporteerde schone. Gelukkig voor hem dat zij (zoals veel andere vrouwen) geen moeite heeft met een oudere man, die bovendien beschikt over een steeds vettere (bij mannen heet dat 'machtiger') buik.
De aanval die Ilja Leonard Pfeijffer op 9 mei in nrc.next op Kristien Hemmerechts opende, vond ik echter van weinig smaak getuigen. Niet alleen beweert hij dat Hemmerechts vooral roem vergaard heeft door de weduwe te worden van de dichter Herman de Coninck (iets dat voor haar net zo min opgaat als voor Connie Palmen), ook denkt hij dat zij als vrouw van in de vijftig 'elke mannelijke schrijver zijn lustgevoelens [zal] ontnemen.'
Nu weten we uit één van zijn eerdere columns dat Ilja Leonard Pfeijffer de voorkeur geeft aan een veel jongere, uit Oost-Europa geïmporteerde schone. Gelukkig voor hem dat zij (zoals veel andere vrouwen) geen moeite heeft met een oudere man, die bovendien beschikt over een steeds vettere (bij mannen heet dat 'machtiger') buik.
vrijdag 9 mei 2008
Mouldy old dough

Een van mijn favoriete televisieprogramma's is 'Homes under the hammer', elke werkdag tussen 11.00 en 12.00 op BBC 1, gepresenteerd door het immer vrolijke duo Lucy Alexander en Martin Roberts (zie foto).
In 'Homes under the hammer' worden per aflevering drie mensen gevolgd, die een huis kopen op een veiling, meestal omdat het huis op de gewone markt geen kans maakt. Het aardige van het programma is dat die huizen vrij vaak op instorten staan en dat Lucy of Martin een paar weken later langskomen, om te zien of het huis inmiddels is omgetoverd in een paleis of niet (dit laatste vaak tot schaamte van de kopers die meestal van alles van plan waren).
De redactie van 'Homes under the hammer' weet bij elk filmpje wel een toepasselijk muziekje te vinden. Een van de meest hilarische afleveringen was die waarin een wegrottende bouwval werd opgeluisterd met het nummer 'Mouldy old dough' (1972) van de groep Lieutenant Pigeon, te zien onder de volgende link:
Don't miss it. You've never seen anything like this before!
maandag 28 april 2008
Uitspraken
UITSPRAKEN
laten zich van tafel vegen,
wegdrukken, verstikken
in geruststellende omarmingen.
Toch hebben zij
het langste leven en
het laatste woord.
- Hanny Michaelis
laten zich van tafel vegen,
wegdrukken, verstikken
in geruststellende omarmingen.
Toch hebben zij
het langste leven en
het laatste woord.
- Hanny Michaelis
Hamer en Bril
Na het lezen van een column van Martin Bril (zie: www.martinbril.nl/archief/2008/04/vrouw_en_lampen.html) krijg ik zowaar een beetje te doen met Mariëtte Hamer. Zij is een vrouw die, zoals de meeste vrouwen van middelbare leeftijd, tobt met haar gewicht. Verder heeft ze een wat norse uitstraling en geen natuurlijke flair. Dat kan in je voordeel werken als het in het belachelijke wordt getrokken (bijvoorbeeld in het geval van Ien Dales), maar over het algemeen wordt er van vrouwen in de politiek verwacht dat ze er goed uitzien en niet onzeker overkomen. Dat laatste probeert Mariëtte niet te doen, maar omdat ze het probeert, is het ook weer niet helemaal echt.
Maar nu over de column van Martin Bril. Daarin staat een aantal genadeloze observaties. Zo wordt Mariëtte Hamer door iemand anders vergeleken met een lampenkap, iets dat Bril 'cru en oneerbiedig' vindt, maar toch te leuk om niet op te schrijven. Zo'n beeld blijft hangen. Vervolgens merkt Bril op, dat mw. Hamer 'een schril soort socialisme voorstaat, zeg maar: zoals zij er zelf uitziet' (dit is een parafrasering en geen volledig correct citaat), om vervolgens de genadeklap toe te dienen: vanwege haar uiterlijk kan het fractievoorzitterschap van Hamer nooit een succes worden.
Zou het zo zijn? En zou het uiterlijk van een vrouw bepalender zijn dan dat van een man? Ik ben bang van wel. Mannen als Martin Bril, Hugo Borst en Jan Mulder, die allen al lang over datum zijn, schijnen immers nog steeds succes te hebben bij de vrouwen. Het zou ook wel eens zo kunnen zijn, dat het de vrouwen zijn die hun sexegenoten het hardst vallen over hun uiterlijk. Een man heeft er waarschijnlijk geen problemen mee om een biertje te drinken met Mariëtte en haar eens flink hard op haar schouder te rammen.
Maar nu over de column van Martin Bril. Daarin staat een aantal genadeloze observaties. Zo wordt Mariëtte Hamer door iemand anders vergeleken met een lampenkap, iets dat Bril 'cru en oneerbiedig' vindt, maar toch te leuk om niet op te schrijven. Zo'n beeld blijft hangen. Vervolgens merkt Bril op, dat mw. Hamer 'een schril soort socialisme voorstaat, zeg maar: zoals zij er zelf uitziet' (dit is een parafrasering en geen volledig correct citaat), om vervolgens de genadeklap toe te dienen: vanwege haar uiterlijk kan het fractievoorzitterschap van Hamer nooit een succes worden.
Zou het zo zijn? En zou het uiterlijk van een vrouw bepalender zijn dan dat van een man? Ik ben bang van wel. Mannen als Martin Bril, Hugo Borst en Jan Mulder, die allen al lang over datum zijn, schijnen immers nog steeds succes te hebben bij de vrouwen. Het zou ook wel eens zo kunnen zijn, dat het de vrouwen zijn die hun sexegenoten het hardst vallen over hun uiterlijk. Een man heeft er waarschijnlijk geen problemen mee om een biertje te drinken met Mariëtte en haar eens flink hard op haar schouder te rammen.
dinsdag 22 april 2008
De mars van 'de Neus' door de instituties

Foto: Zoals elke rechtgeaarde PvdA-vrouw weet Mariëtte Hamer zich niet te kleden
Vandaag is Mariëtte Hamer, binnen de PvdA beter bekend als 'de Neus', gekozen tot fractievoorzitter. Uit betrouwbare bron weet ik dat mw. Hamer een keiharde apparatsjik is. Dat weet zij zelf ook, reden temeer om dit direct na haar beëdiging te ontkennen. Een klassieke retorische truc: ontkennen wat evident is. Nu kan het wat betreft sociaal-democratische vrouwen altijd erger, getuige de kleurloze schooljuf die de flamboyante Frans Weisglas als kamervoorzitter heeft verdrongen. Qua neusomvang zou Hamer, die toen ook in de race was, een betere opvolger van Weisglas geweest zijn.
Hoewel een klassiekere PvdA-apparatsjik dan Mariëtte Hamer nauwelijks denkbaar is, heeft zij na het verkiezingsdebâcle van 2007 wel twee bijzondere wapenfeiten op haar naam gezet. Op haar initiatief werd er een parlementaire enquêtecommissie gevormd die onderzoek deed naar het falende onderwijsbeleid van de afgelopen decennia. De hoofdschuldige stond van tevoren vast: de Partij van de Arbeid, een partij van drammers en idealisten (een fatale combinatie). Maar Hamer schrok er niet voor terug het boetekleed aan te trekken, waarmee de PvdA in onderwijsland weer wat goodwill heeft gekweekt. Ook stelde ze het beeld bij dat de PvdA niet meer opkomt voor de traditionele achterban; over het ontslagrecht viel met haar immers niet te onderhandelen. Mariëtte Hamer heeft de tekenen des tijds verstaan en, na een steile mars door de instituties, zich nu als representant van de nieuwe generatie sociaal-democraten opgeworpen. Neus of geen neus, dat is een enorme prestatie.
Abonneren op:
Posts (Atom)

