dinsdag 19 februari 2008

Opgetekend (2)

"Hij was kort en tenger van gestalte, blond, met een spaarzaam snorbaardje. Onbesproken van gedrag, was hij ook bescheiden beleefd en had die gedwongenheid behouden die, in gezelschap, het gebrek aan een welstellender opvoeding dikwijls met een stempel van minderwaardigheid een leven lang op een mens drukt."

Uit: Virginie Loveling, Een revolverschot (1905)

Opgetekend (1)

"De kleppen van de klokgaten, het leien dak van de kerk, de zoden en de kruisjes op de graven, de pannen op de kerkhofmuur, alles was met witte rijp bedekt. Ook de graspijltjes op het voetpad en enkele strohalmen op de straat in de matbleke schemering van de vroege aprilmorgen.
De lucht was wolkeloos, een flauwe ster pinkte, de duisternis was half voor 't licht geweken, maar iets van de aarzeling zweefde nog over alles alsof de nacht niet tot scheiden kon doen besluiten, de dag vergeefse moeite deed om helemaal te ontwaken en het leven en de bedrijvigheid hun last niet wilden torsen."

Uit: Virginie Loveling, Een revolverschot (1905)

zondag 10 februari 2008

De homo's van vroeger sterven uit


Na Albert Mol (2004), Gerard Reve (2006), Robert Long (2006) en Jos Brink (2007) is nu ook Benny Neyman overleden. Daarmee zijn in een paar jaar tijd vijf beeldbepalende homo's overleden, al is de betekenis van Benny Neyman voor de homo-emancipatie ongetwijfeld minder groot dan die van genoemde collega's.
De liedjes van Benny Neyman ("Benny" is eigenlijk een redelijk achterlijke naam als je er over nadenkt) hielden het midden tussen chansons en schlagers, met vaak een Griekse melodie als uitgangspunt. Hoogtepunten uit zijn veelzijdige oeuvre: Vijftien jaar (1978), Ik weet niet hoe (1980), 'k Zal je heb (1981), Vrijgezel (1981; niet alleen zeer succesvol dankzij het hoge meezinggehalte, maar ook door de scheidingsgolf die Nederland begin jaren '80 in zijn greep hield), Verder valt 't wel mee (duet met Bonnie St. Claire, 1982), Waarom fluister ik je naam nog (1985) en Je moet niet bang zijn voor het leven (1986).
De laatste jaren scoorde Benny Neyman geen hits meer, maar maakte hij nog wel goedverkopende albums. Mijn kennis beperkt zich echter tot de krakers, waarvan ik zijn eerste grote hit Ik weet niet hoe nog altijd de mooiste vind. De simpele maar charmante tekst geeft een aardig inkijkje in het liefdesleven van de gemiddelde homosexueel:

Ik zou je lichaam willen strelen
Maar ach dat deden al zo velen
Bij me willen hou’en
En dan waanzinnig van je hou’en
[...]

Oh, ik zou je willen stelen
Zodat ik jou niet hoef te delen
Maar ‘k weet niet hoe


Scabreuzer dan dit wordt het bij Benny Neyman niet. Wat dat betreft is het er met de nieuwe homo-iconen (Paul de Leeuw, Gerard Joling, Gordon, Albert Verlinde etc.) niet erg op vooruit gegaan.

donderdag 7 februari 2008

Jellema ontdekken (1)

In navolging van mijn collega-blogger Frieda Splitter ontdek ik de dichter en germanist C.O. Jellema. Gisteravond las ik in bed het volgende gedicht:

Patras, Hotel Acropole

Nog mooi, nog zwelt mijn buik
niet merkbaar, nog zijn op mijn dijen
de aderen niet blauw. Staand voor de spiegel
dacht hij dit en rekte hij zich uit
om zo te voelen wat hij wilde zijn:
verleidelijk, hoewel alleen in deze kamer.

Maar bij het kleden, toen met eigen handen
hij huid aanraakte, of met vingertoppen,
had hij een visioen van bruine lijven
op stranden waar hij nog nooit had gelegen,
lijven die leefden, paarden, altijd jong.
En had opeens verdriet en kon wel huilen om
wat er bestond en mooi was zonder hem,
buiten hem om.
____________Over de balustrade van 't balkon
zag hij de bergen en de zee, de horizon,
waarheen de boot afvoer die hij had horen toeten.

(Die streep hoort daar natuurlijk niet, maar anders begint de regel niet op de juiste plek.)

dinsdag 22 januari 2008

Onbewust plagiaat

In 1979 publiceerde Hannes Meinkema (pseudoniem van Hannemieke Stamperius, 1943) de dichtbundel "Het persoonlijke is poëzie". Hiervan was ik mij niet bewust. Maar zolang niemand zich meldt die het copyright van deze titel bezit, behoudt mijn weblog zijn naam! Wel jammer dat als je denkt iets leuks bedacht te hebben, je er achteraf vaak achterkomt dat iemand anders dat honderd jaar geleden al bedacht heeft. Ik weet niet of mw. Meinkema zich tekort gedaan voelt als ik haar karakteriseer als een feministisch schrijfster, maar ik doe het toch maar. De titel van haar dichtbundel slaat terug op de kreet "Het persoonlijke is politiek", die je in de jaren '70 in feministische kringen veel hoorde. Nog recentelijk schreef Hedy d'Ancona (feministisch, lid van de PvdA en toch een leuke vrouw) een boek onder deze titel.

Onbewust plagiaat

In 1979 publiceerde Hannes Meinkema (pseudoniem van Hannemieke Stamperius, 1943) de dichtbundel "Het persoonlijke is poëzie". Hiervan was ik mij niet bewust. Maar zolang niemand zich meldt die het copyright van deze titel bezit, behoudt mijn weblog zijn naam! Wel jammer dat als je denkt iets leuks bedacht te hebben, je er achteraf vaak achterkomt dat iemand anders dat honderd jaar geleden al bedacht heeft. Ik weet niet of mw. Meinkema zich tekort gedaan voelt als ik haar karakteriseer als een feministisch schrijfster, maar ik doe het toch maar. De titel van haar dichtbundel slaat terug op de kreet "Het persoonlijke is politiek", die je in de jaren '70 in feministische kringen veel hoorde. Nog recentelijk schreef Hedy d'Ancona (feministisch, lid van de PvdA en toch een leuke vrouw) een boek onder deze titel.

Naschrift: Hoewel zich niemand heeft gemeld, is de naam van dit weblog al enige tijd gewijzigd.

maandag 21 januari 2008

Ockenburg

Vandaag heb ik dankzij dhr. W. Ockenburg eindelijk - na 16 maanden les gehad te hebben en drie eerdere pogingen - mijn autorijexamen gehaald. En dit twee dagen nadat ik voor het eerst in jaren weer eens in de buurt was waar ik de eerste jaren van mijn leven heb doorgebracht en waar ik op de Ockenburgschool zat, die sinds een jaar afgebroken bleek te zijn. Nadat ik dit aan mijn examinator verteld had, ontstond er de rest van de rit zo'n geanimeerd gesprek, dat laten zakken eigenlijk geen optie meer was. Soms helpt het als de goden je een beetje gunstig gezind zijn.