maandag 21 januari 2008
Ockenburg
Vandaag heb ik dankzij dhr. W. Ockenburg eindelijk - na 16 maanden les gehad te hebben en drie eerdere pogingen - mijn autorijexamen gehaald. En dit twee dagen nadat ik voor het eerst in jaren weer eens in de buurt was waar ik de eerste jaren van mijn leven heb doorgebracht en waar ik op de Ockenburgschool zat, die sinds een jaar afgebroken bleek te zijn. Nadat ik dit aan mijn examinator verteld had, ontstond er de rest van de rit zo'n geanimeerd gesprek, dat laten zakken eigenlijk geen optie meer was. Soms helpt het als de goden je een beetje gunstig gezind zijn.
donderdag 17 januari 2008
Mensen om een voorbeeld aan te nemen (1)

Een vrouw om een voorbeeld aan te nemen is wat mij betreft Nel (links op de foto), bekend van het lollig bedoelde NCRV-programma naar Vlaams voorbeeld "Man bijt hond", waar zij als mater familias van de docusoap "De Veerkampjes" fungeerde. Zelden zo'n leuke familie gezien sinds de Tokkies. Gelukkig hoefde je je bij het kijken naar "De Veerkampjes" niet te generen; de familie was immers niet asociaal en verkeerde niet in het hulpverleningscircuit. Een gewone, gezonde Amsterdamse familie, al mag dat laatste gezien de hoeveelheid sigaretten die Nel per dag opsteekt een wonder heten. In dat opzicht is Nel dan ook geen behartenswaardig voorbeeld; wat wel alle navolging verdient is haar recht-door-zee-karakter. Om het in Nels woorden te zeggen: "Ik zeg het je recht in je gezicht!" Vanaf morgen is dat mijn parool.
dinsdag 8 januari 2008
In Groningen

Mijn vriendin Q. wees mij er jaren geleden op dat in Groningen alles geel is. Sindsdien is dat een van de eerste dingen die ik denk als ik weer in Groningen ben en elke keer blijkt Q.'s constatering weer te kloppen: de straatstenen in het centrum zijn geel, de A-kerk heeft nog steeds zijn gele torentje en bij mijn laatste bezoek heb ik kunnen vaststellen dat ook de Nieuwe kerk (zie foto), waar ik zo'n tien jaar geleden college heb gevolgd, voorzien is van een verbleekte, maar onmiskenbaar gele torenspits.
Veel is in Groningen hetzelfde gebleven, sommige dingen zijn veranderd. Zo prijkt op de deur van de Blekerstraat nr. 8 niet meer het naambordje van mijn oud-huisbaas Auke Hijlkema, wat mij deed vermoeden dat hij overleden is, ironisch genoeg net nu het café waarvan hij eigenaar was - De Wolthoorn - is uitgeroepen tot een van de beste cafés van het land. Door te googelen ben ik er echter achtergekomen dat Auke inmiddels op Zonneheuvel (GGZ Zuidlaren) woont (zie: www.volkskrantblog.nl/bericht/111988), waar hij het hopelijk goed heeft, voor zover dat mogelijk is.
Een andere opmerkelijke verandering: in Het land van Kokanje (waar de stoelen nog altijd een geel-leren bekleding hebben!) kwam ik een oud-studiegenoot tegen, die vroeger lang haar had en zijn tijd verblowde en nu in een keurige, burgerlijke jongeman, compleet met ballerige bodywarmer, veranderd was en genoeglijk met zijn vriendinnetje zat te lunchen. The times they are a-changin', maar dan in omgekeerde richting.
Ik kan iedereen een bezoek aan Groningen aanraden, vooral omdat er nu een tentoonstelling is over Russische sprookjes, met prachtige illustraties van Ivan Bilibin en indrukwekkende schilderijen van Viktor Vasnetsov. Dat is het aardige van het Groninger Museum: het zet je op het spoor van kunstenaars die je nog niet kende.
Ik kan iedereen een bezoek aan Groningen aanraden, vooral omdat er nu een tentoonstelling is over Russische sprookjes, met prachtige illustraties van Ivan Bilibin en indrukwekkende schilderijen van Viktor Vasnetsov. Dat is het aardige van het Groninger Museum: het zet je op het spoor van kunstenaars die je nog niet kende.
donderdag 3 januari 2008
Meesterlijke boektitels (1)
De Oostenrijkse schrijver Peter Handke heeft wat mij betreft de meeste mooie boektitels op zijn naam staan.
Een selectie:
Die Angst des Tormanns beim Elfmeter (1972)
Der kurze Brief zum langen Abschied (1972)
Die Stunde der wahren Empfindung (1975)
Langsame Heimkehr (1979)
Die Stunde, da wir nichts voneinander wußten (1992)
Lucie im Wald mit den Dingsda (1999)
Spuren der Verirrten (2006)
Titels die uitnodigen tot lezen. Of Handke ook lezenswaardig is, weet ik niet, want tot nu toe las ik van hem alleen het gedicht Lied vom Kind-sein (zie het blogbericht hiervoor), dat een rol speelt in de film Der Himmel über Berlin (1987).
Een selectie:
Die Angst des Tormanns beim Elfmeter (1972)
Der kurze Brief zum langen Abschied (1972)
Die Stunde der wahren Empfindung (1975)
Langsame Heimkehr (1979)
Die Stunde, da wir nichts voneinander wußten (1992)
Lucie im Wald mit den Dingsda (1999)
Spuren der Verirrten (2006)
Titels die uitnodigen tot lezen. Of Handke ook lezenswaardig is, weet ik niet, want tot nu toe las ik van hem alleen het gedicht Lied vom Kind-sein (zie het blogbericht hiervoor), dat een rol speelt in de film Der Himmel über Berlin (1987).
maandag 31 december 2007
Voorlopige vertalingen (1)
Peter Handke: Lied van het kind-zijn
Toen het kind kind was,
liep het met hangende armen,
wilde dat de beek een rivier was,
de rivier was een stroom,
en deze plas de zee.
Toen het kind kind was,
wist het niet, dat het kind was,
alles was voor hem bezield,
en alle zielen waren een.
Toen het kind kind was,
had het over niets een mening,
had geen gewoontes,
zat vaak in kleermakerszit,
liep uit de maat,
had een slag in het haar
en trok geen gezicht bij het maken van een foto.
Toen het kind kind was,
was het de tijd van de volgende vragen:
Waarom ben ik ik en waarom niet jij?
Waarom ben ik hier en waarom niet daar?
Wanneer begon de tijd en waar eindigt de ruimte?
Is het leven onder de zon niet gewoon een droom?
Is wat ik zie en hoor en ruik
niet gewoon de schijn van een wereld vóór de wereld?
Bestaat het slechte daadwerkelijk
en bestaan mensen, die slecht zijn, echt?
Hoe kan het, dat ik, die is,
voor ik werd, niet was,
en dat eens ik, die is,
niet meer die is, zal zijn?
Toen het kind kind was,
kokhalste het van spinazie, van erwten, van rijstepap,
en van gestoofde bloemkool,
en eet dat nu allemaal en niet omdat het niet anders kan.
Toen het kind kind was,
werd het een keer wakker in een vreemd bed
en nu steeds weer,
veel mensen leken hem mooi
en nu alleen nog maar als hij geluk heeft,
kon zich duidelijk een paradijs voor ogen halen
en heeft er nu hoogstens een vermoeden van,
kon zich Niets niet voorstellen
en huivert daar vandaag de dag van.
Toen het kind kind was,
speelde het met geestdrift en nu,
net zo aandachtig als toen, alleen nog,
als deze aandacht zijn werk geldt.
Toen het kind kind was,
waren een appel en brood hem voldoende als voeding,
en zo is het nog steeds.
Toen het kind kind was,
vielen hem de bessen zoals alleen bessen kunnen in de hand
en nu nog steeds,
kreeg hij van de verse walnoten een ruwe tong
en nu nog steeds,
had op iedere berg
het verlangen naar de steeds hogere berg,
en in elke stad
het verlangen naar de nog grotere stad,
en dat is nog steeds zo,
greep in de top van een boom naar de kersen, in een euforie
zoals ook nu nog
een schroom voor al het vreemde
en heeft die nog altijd
wachtte op de eerste sneeuw,
en wacht zo nog altijd.
Toen het kind kind was,
wierp het een stok als een lans tegen een boom,
en ze trilt daar nu nog.
Toen het kind kind was,
liep het met hangende armen,
wilde dat de beek een rivier was,
de rivier was een stroom,
en deze plas de zee.
Toen het kind kind was,
wist het niet, dat het kind was,
alles was voor hem bezield,
en alle zielen waren een.
Toen het kind kind was,
had het over niets een mening,
had geen gewoontes,
zat vaak in kleermakerszit,
liep uit de maat,
had een slag in het haar
en trok geen gezicht bij het maken van een foto.
Toen het kind kind was,
was het de tijd van de volgende vragen:
Waarom ben ik ik en waarom niet jij?
Waarom ben ik hier en waarom niet daar?
Wanneer begon de tijd en waar eindigt de ruimte?
Is het leven onder de zon niet gewoon een droom?
Is wat ik zie en hoor en ruik
niet gewoon de schijn van een wereld vóór de wereld?
Bestaat het slechte daadwerkelijk
en bestaan mensen, die slecht zijn, echt?
Hoe kan het, dat ik, die is,
voor ik werd, niet was,
en dat eens ik, die is,
niet meer die is, zal zijn?
Toen het kind kind was,
kokhalste het van spinazie, van erwten, van rijstepap,
en van gestoofde bloemkool,
en eet dat nu allemaal en niet omdat het niet anders kan.
Toen het kind kind was,
werd het een keer wakker in een vreemd bed
en nu steeds weer,
veel mensen leken hem mooi
en nu alleen nog maar als hij geluk heeft,
kon zich duidelijk een paradijs voor ogen halen
en heeft er nu hoogstens een vermoeden van,
kon zich Niets niet voorstellen
en huivert daar vandaag de dag van.
Toen het kind kind was,
speelde het met geestdrift en nu,
net zo aandachtig als toen, alleen nog,
als deze aandacht zijn werk geldt.
Toen het kind kind was,
waren een appel en brood hem voldoende als voeding,
en zo is het nog steeds.
Toen het kind kind was,
vielen hem de bessen zoals alleen bessen kunnen in de hand
en nu nog steeds,
kreeg hij van de verse walnoten een ruwe tong
en nu nog steeds,
had op iedere berg
het verlangen naar de steeds hogere berg,
en in elke stad
het verlangen naar de nog grotere stad,
en dat is nog steeds zo,
greep in de top van een boom naar de kersen, in een euforie
zoals ook nu nog
een schroom voor al het vreemde
en heeft die nog altijd
wachtte op de eerste sneeuw,
en wacht zo nog altijd.
Toen het kind kind was,
wierp het een stok als een lans tegen een boom,
en ze trilt daar nu nog.
zondag 30 december 2007
Het ware gezicht van Mieke van der Weij
Een bitter, harteloos, humorloos lichtgewicht, dat het eindelijk is gelukt een erudiet, geestdriftig, hartverwarmend instituut weg te pesten bij de TROS Nieuwsshow.
dinsdag 11 december 2007
Vreugde en leed
Gisteren ben ik voor de tweede keer jammerlijk gezakt voor mijn autorijexamen. Vanavond het moment dat ik het examenterrein betreed, doet de aanblik van de 18-jarige pukkelige kandidaten en de verveeld-geroutineerde, op buschauffeurs gelijkende examinatoren mij alle moed in de schoen zakken. Pleister op de wonde: het einde van de lerarenopleiding Duits komt in zicht, nu ik weer een vak heb afgerond en met de eindopdracht kan beginnen. De theorie blijkt me zoals altijd beter te liggen dan de praktijk.
Abonneren op:
Posts (Atom)